Grow with Philips WGP 2015
Impressie congres 2011 > Gedicht Dominique Engers 2011

Gedicht Dominique Engers 2011

Philips WGP Congres 2011

Een feestelijke stemming in het fraaie Evoluon
En warme worstenbroodjes, nou, als dat niet goed begon!
De stoelen zaten heerlijk, de beenruimte was optimaal
En een vers geschikt boeket maakte het helemaal af in deze zaal.

Hier te zijn, in deze zaal, was eigenlijk dubbel feest
Want waren wij hier niet allemaal, ooit op schoolreisje geweest?
Met die robot in de hal, die je dan hartelijk welkom heette
Dat kwam ineens weer bovendrijven, nadat ik dat járen was vergeten.

Een Brabants kwartiertje dat was er hier vandaag niet bij
Zodat Hans Dijkman stipt om één uur welkomstwoorden zei
Het was hem een genoegen, dat hij u welkom mocht heten
En dit congres werd het begin van een traditie! Liet ie daarna weten.

Eindhoven? Bleek de slimste regio van Nederland te zijn
De bezoekers van verder weg, die deed dat toch een beetje pijn
De economie, in de afgelopen 28 jaar
Die kende pieken en dalen, dat was voor iedereen zonneklaar.

In de slecht tijden dan bestreed je de problemen
Door bijvoorbeeld, met pijn in ’t hart, afscheid van personeel te nemen
Ik voel die pijn zelf ook, en ik herken dat zeer beslist
Ooit werkte ik met een orkest, nu rest mij slechts een gitarist.

Hans eindigde met een hartenkreet: Waar bleven de coöpterende bedrijven?
Twee in 28 jaar? Dat was niet om over naar huis te schrijven.
12.000 mensen, maar er konden er véél meer aan het werk
Daarvoor deed Hans een oproep, daarvoor maakte hij zich sterk.

Toen het woord aan Tom van ’t Hek, hij was geïmponeerd
Want u was hier met velen en dat vond ie niet verkeerd
Ook Tom ging hier op schoolreisje, ooit, met zijn hele klas
Waarmee bewezen was dat ie van mijn generatie was.

Onze dagvoorzitter was niet dom, dat zag je zo
Maar hij zei het maar eerlijk: hij kwam niet uit deze regio
Frank had negentig sheets bij zich, hij had ze zitten tellen
Maar behalve over Philips, ging ie ook over zichzelf vertellen.

Hij was “adoptie-WGP’er” zo vertelde hij ons toen
En zijn leeftijd? Daar wou ie liever maar geen uitspraak over doen.
Hij was van na de gloeilamp, en daar wou ie het bij laten
En toen volgden die negentig sheets, en Frank begon erbij te praten.

De eerste tachtig in zwart wit, en Frank tot toelichten bereid
Zelfs de éérste reorganisatie bij Philips stamde uit die tijd
Wat werkelozen op een brug, een foto van het personeel
De 2000ste werknemer in 1910, wat waren het er veel.

Terugloop van het personeel? Die was er toen nog niet
Ik dacht: die passen straks nooit meer op de negentigste sheet.
Philips maakte alles zelf, fabrieken werden bijgebouwd
En uiteindelijk zelfs een lichttoren, zo werd ons toevertrouwd.

Diverse “Bruine Heren” zagen wij, ook in zwart wit
En Philips eerste radio was ook direct een hit
Zelfs Koningin Wilhelmina maakte blij gebruik ervan
En in 1929 werkten bij Philips 20.000 man.

Het Strijpgebied werd uitgebreid, dat bleef ook niet lang klein
Ik zag het vandaag nog liggen toen ik er langs reed met de trein.
Toen het blokje onderwijs: meisjes aan Philips binden
Ze leren koken, strijken, naaien, voor als ze een echtgenoot zouden vinden.

Het Philips dorp: een soort van Center Parc voor personeel
De glasblazers woonden vergeleken met de Drenten in een kasteel
Een vraag bleef onbeantwoord, die fascineerde mij het meest:
Hoe oud was Frank? En was ie hier op schoolreisje geweest.

Schone wasjes bij de Drenten hingen op maandag aan de lijn
En verder scheen het dat de Drenten nogal rare mensen zijn
Ik zal het u maar eerlijk zeggen, Eelco hier naast mij is een Drent
Hij kan goed strijken en goed koken, jammer dat ie maar één liedje kent.

Juichende PSV’ers? Ook een uitgestorven ras
Meneer Frits! De eerste die in kleur getoond werd aan de klas
Het kampioenselftal, dat was in kleur èn in zwart wit
Maar dat had meer te maken met wie er in het elftal zit.

Was er veel veranderd, vroeg Tom, in 28 jaar tijd?
De liefde moest van twee kanten komen, wilde Frank toen kwijt.
Geen vragen uit de zaal, dus Tom die wou het erbij laten
En over dat landskampioenschap bij de borrel verder praten.

Toen Esther Vergeer, een filmpje voordat zij wat zei
Al haar wapenfeiten in vogelvlucht hier op een rij
Over drempels en dromen en hoe je doelen kon bereiken
En Esther wou ook graag op zo’n cursus om te leren koken en strijken.

Niet geplande dingen vinden plaats in ieders leven
En aanpassingsvermogen was niet iedereen gegeven
Kon je kapster worden als je in een rolstoel zat?
Al snel zag Esther dat zij als toptennisser meer mogelijkheden had.

Op haar achtste moest Esther omeletjes leren bakken
Terwijl ze tot haar zesde nooit een mes had mogen pakken
En als ze in haar stoel zat, ook al reed ze nog zo snel
Dan werd zij altijd aangestaard, en lastig was dat wel.

Volgend jaar september, je kon niet vroeg genoeg beginnen
Wil Esther in Londen opnieuw een gouden medaille winnen
Focussen en doelen stellen, Esther bleef er steeds voor gaan
Een helikopterplatform in Dubai, daar zou zij graag een balletje slaan.

De ondersteuning van haar ouders zou ook onontbeerlijk blijken
Vader hielp met de contracten, moeder deed het koken en strijken
Na tien jaar een nieuwe coach, Esther gaf ons te verstaan:
“Dat is het allerengste wat ik in mijn leven heb gedaan.”

Out of the box denken, ter verwezenlijking van dromen
Ook tussen Esther en haar nieuwe coach bleek de liefde van twee kanten te komen.
Met gehandicapte kinderen wou Esther graag haar dromen delen
Maar ook haar mede parasporters konden haar veel schelen.

Esther was nu dertig, en ik rekende even snel:
Was zij hier dan niet op schoolreisje geweest, of net nog wel?
Ze vertelde, als ze niet meer tennist, dat ze dan “gewoon” werken gaat
Maar eerst op strijkcursus! Want daarvoor was het nooit te laat.

Een gouden medaille werd getoond aan het slot van haar verhaal
En toen was er nog ruimte voor de vragen van de zaal
Ik dacht bij mezelf hoe verbazingwekkend zij wel was
Als Esther die strijkcursus gaat doen, wordt ze ook de beste van de klas.

Karel, arbeidsdeskundige, stelde Tom daarna een vraag
Meer aandacht voor gehandicaptensport, dat zag ie graag.
De kijk- en luistercijfers bleken altijd nog te leiden
Meer gehandicaptensport? Of louter gelul bij wielerwedstrijden?

Kon Erica Terpstra niet wat storten? En Esther werd soms raar bekeken
En stuitte op verbazing als zij volzinnen kon spreken.
Gehandicapten waren minder anders dan je dacht, hoorde de klas
Toen een laatste vraag, door een microfoon, die duidelijk niet van Philips was.

Een dame achterin vond acceptatie ook wel fijn
Ze paste in geen enkel hokje, maar ze wou zichzelf zijn
Toen mocht Tom wat zeggen, en eerlijk waar, dat viel niet mee
Maar de koffie was nog niet warm, vandaar dat ie dat toch maar dee.

Tom zei het nog maar eens: hij kwam uit een heel andere tijd
En was, zei hij, een beetje als glasblazer opgeleid.
Het leek mij toch dat dat uiteindelijk was gaan lonen
Want ik vermoedde dat Tom inmiddels ook wel even mooi zou wonen.

Als je altijd wou helpen, Tom en ook wij, leerden toen:
Soms was het het beste om even helemaal niks te doen.
Eerst iemand leren oversteken, máár: Tom had het in de gaten:
Zodra iemand dat zelf kan moet je hem ook zelf laten.

Tom sprak over ervaring en er viel altijd iets te leren.
En wie zichzelf vragen bleef stellen kon effectiever opereren
En als je niet meer kon veranderen dan ging je heel gauw dood
En de afstand tussen wat je wist en deed was soms wat al te groot.

Een mijl binnen vier minuten afleggen, dat wenste Tom ons toe
Als je eenmaal wist dat het kon dan was het veel minder gedoe
We sprintten naar de koffie, en ons tempo làg toch hoog!
En na een filmpje startte Lucille Werner haar betoog.

Of de slimste regio wel goed genoeg naar Lingo keek?
En Lucille was een Philipsdochter, zoals al spoedig bleek.
Zij vertelde hoe haar loopje bij Lingo weggemoffeld werd
Zij dacht daar even over na en weigerde apert.

En dus: zij liep haar loopje en ze liep het nog niet lang
Of de stroom reacties kwam al na een week op gang
Moest Lucille beschermd worden? Of kon zij het best alleen?
Haar motto: je kunt inspiratie halen uit echt iedereen.

Lucille had eigenlijk een tweede Madonna willen worden
Maar realiseerde zich al snel: dat was gewoon niet aan de orde.
Nog voor ze twee was kon ze praten, ook daar voel ik herkenning bij
Toen ik twee was praatte ik ook, en alles rijmde al bij mij.

Secretaresse worden bij Philips? Lucille had heel andere dromen
Ze schreef brieven en vertelde hoe zij in Hilversum was gekomen
Confrontatie met Van den Ende, en haar handicap verzwegen
Maar ze werd niet afgewezen, en de droombaan werd verkregen.

Joop voorspelde haar dat het in haar voordeel zou gaan werken
En Lucille leek dat inmiddels al heel lange tijd te merken
David Bowie toonde twaalf minuten al zijn kwetsbaarheid
Want aan een dame als Lucille wou ie z’n ups en downs wel kwijt.

Gezondheid en geluk, dat waren twee verschillende zaken
En iedereen was de moeite waard, wist Lucille de kern te raken.
Neem de regie in eigen hand, focus op wat mogelijk is
En we moesten durven dromen, want met dromen was niks mis.

Missen met een handicap, die met hun lijf in badpak prijken?
Voor de één lekkere wijven, voor Andries Knevel: aapjes kijken!
Nou, de dag dat Andries Knevel in een zwembroek over de loper gaat
Die dag trek ik de stekker uit mijn televisie-apparaat!

Een vraag achterin: hoelang Lucille Lingo nog bleef doen?
Die liefde kwam ook van twee kanten, zo vertelde zij ons toen.
Zolang Lingo er was, was zij er ook, en dat was dat
En dat wou niet zeggen dat zij verder geen ambitie had.

Eerst uitvinden wat je echt wilt, en daar dan absoluut voor gaan
Droom realistisch, ga ervoor, en jaag erachteraan.
De cap-honderd tussenstand, die kregen wij toen nog te horen
En Tom kreeg dezelfde boodschap als van Esther, knoopte die weer in zijn oren.

En toen: de prijsuitreiking, Frank die kwam meteen ter zake
En hij had iemand ingehuurd om er kleurenfoto’s van te maken
De aanloop naar ’t congres, tot nu toe viel het nog niet tegen
Maar we waren er nog niet, want u had mij nog niet gekregen.

En van de kandidaten, zo hoorden we toen met z’n allen
Was van een hoge berg, en daarmee ook van de lijst gevallen.
Maar dat mocht de pret niet drukken, en dat deed het dan ook nie
Wij luisteden vol aandacht naar de mooie Stephanie.

De derde prijs: Manon! En zij kwam stralend blij naar voren
Enorm blij met de kans, zo kregen wij van haar te horen
Kreeg zij zou een friteuse? Of ze dat leuk vond wist ik niet
Omdat zij zonder doos het podium weer snel verliet.

Monique, de nummer twee, ook zij zat helemaal achteraan
Ze kreeg ook zo’n friteuse en liet die van haar niet staan
Ze gaf nog net reactie, was haast weg, met kloeke pas
En was eigenlijk vergeten wat haar inzending ook weer was.

Nummer die, alweer een vrouw, Carola van der Laak
Geen friteuse, maar een cheque voor het volbrengen van haar taak.
Ze had een apparaat gemaakt, een lamp, en die gaf licht
En dat Philips háár licht gaf, gaf zij aan in een gedicht.

Wat dankwoorden van Frank, en het was bijna borreltijd
Maar voor het zover was sprak ik nog eerst, enige tijd
Ik schrapte tot de laatste seconde, de werkdruk was weer groot
Maar als je niet meer kunt veranderen, dan ga je heel snel dood.

Het was een mooi congres, met goeie sprekers, van niveau
Maar ik had niet anders verwacht, in deze slimste regio
Ik wens u alle goeds, ik hop dat iedereen blijft dromen
Dat u allemaal leert strijken, en dat uw dromen uit gaan komen.

Ik kan nog uren doorgaan, maar dit moet het einde zijn
Want Eelco moet nog strijken, die heeft een wasje aan de lijn
Op 2 oktober volgend jaar, dan doe ik graag weer mee
En we zaten hier gezellig, en we zaten hier oké!

Dominique Engers, 11 oktober 2011, Eindhoven. www.desneldichteres.nl