Grow with Philips WGP 2015
Impressie congres 2012 > Gedicht Dominique Engers 2012

Gedicht Dominique Engers 2012

Philips WGP Jaarcongres

Buiten was het herfstig, passend bij de tijd van ‘t jaar
Maar binnen stonden koffie en wat lekkers voor ons klaar.
De kunst was fraai en kleurrijk en zo ook het feestboeket
Dat in oranje en paarse tinten op het podium was gezet.

Ook het gezelschap kleurrijk, dat viel dan weer alles mee
Weinig mannen in pakken, nauwelijks fifty shades of grey.
Dames, jong en oud, zeer goedgekleed in deze klas
Met hoofddoekjes en bossen haar zoals Virginia, waar ik jaloers op was.

Toen een film vol zwarte snorren,over hoe ‘t Philips verging
Helemaal in t Engels, en zonder ondertiteling.
Je hoefde geen professor te zijn, gaf Anton Philips aan
Als je karakter had en fantasie, had hij voor jou een baan.

Na het filmpje schonk onze dagvoorzitter zich een glaasje water in
Dit was een project-X-feest en onze Frank had daarin zin.
Hans de Jong die was er niet, maar de borrel die ging door
“En ik vervang de professionele dagvoorzitter”, meldde Frank aan zijn gehoor.

Maar hij had zijn voorwerk uiterst serieus gedaan
Hans van Willigenburg-bruin kwam hij hier voor ons staan.
Op een hele goeie spreker had ie de hand weten te leggen
Schnabel had geen ondertitels nodig en mocht hier drie kwartier wat zeggen.

Wij stonden op de vijfde plaats van hoogontwikkelde economieën
Meer dan in China of Japan beschikten wij over genieën.
En het bleek heel erg moeilijk om hier mensen te ontslaan
En boven de rivieren klagen we vaker, gaf Schnabel toen aan.

Het ging over ZZP-ers, voor hen viel het ook niet mee
Nou, dat kunnen wij beamen, want u kijkt er hier naar twee.
Vrouwen in Nederland, die werken het liefst gewoon drie dagen
Terwijl mannen met plezier nog om een vierde werkdag vragen.

Een grafiek van mannen, er zat een rafelrandje aan
Van mannen die niet werkten, wat werd dan door hen gedaan?
Hadden zij eigen geld, of waren zij huisman of zo?
Of beunden zij zwart bij, waren zij ontvoerd, of gigolo?

De vrouwengrafiek, en door Paul Schnabel werd verhaald:
“Die ziet eruit als een plumpudding die te vroeg uit de oven is gehaald!”
Geen van de vrouwen hier die vatte dat persoonlijk op
En het aantal mensen in de WIA dat liep alweer akelig op.

De wet werken áán vermogen, Paul vertelde aan de klas
Dat dat typisch een verspreking van een VVD’er was.
Verbeteringen waren mogelijk en Paul die legde uit:
“Bij ziekteverzuim het contact niet beperken tot een mandje fruit.”

Verbeteringen waren nodig, je kon die ook manipuleren
Over flexibele arbeid ging het, hoe men daarmee kon variëren.
Zekerheid, een hypotheek, dat wilden wij toch allemaal?
“Ja, behalve de banken”, vervolgde Schnabel zijn verhaal.

Zijn imitatie van een rechter, die was ook bepaald niet slecht
Over scholen zonder vaste tijden werd toen wat gezegd.
Zo laat beginnen als je wou, dat leek een leuk idee
Maar op de arbeidsmarkt scoor je daar echt geen punten mee.

Hoe lang moet je nog? Die vraag werd nauwelijks nog gesteld
De Nederlandse samenleving is strenger geworden, werd door Paul verteld.
De angst voor de vergrijzing, volkomen ongegrond was dat
En met de babyboomers had Paul het helemaal gehad.

Ons nieuwe setje, Rut en Sam, daarover merkte Paul wat op
Rut en Sam, dacht ik, dat klinkt haast als een Jodenmop.
Rut en Sam lopen door de Kalverstraat, terwijl Rut snoepjes eet
Jammer dat ik van iedere mop de clou altijd vergeet.

Nou, Frank die had gelijk, dacht ik, toen Paul was uitgepraat
Die Schnabel dat was werkelijk een spreker van formaat.
Onze dagvoorzitter gaf streng ruimte voor één enkele vraag
Daarna ging Schnabel weg, want hij had nog een schnabeltje vandaag.

Men had liever Mark dan Mohamed, zo was uit onderzoek gebleken
We keken naar wat filmpjes, voordat Annelies mocht spreken.
Linda was hartverwarmend, trots op zichzelf en zeer beslist
En toen een foto van een gitarist die beide armen mist.

Toen een filmpje van een Philipsman, hij gaf graag iedereen een kans
En hij was wel ondertiteld, ook al sprak ie Nederlands.
En toen Annelies Spek, blij dat zij uitgenodigd was
Autisme, er zaten nooit drie autisten in één klas.

Bovengemiddelde intelligentie, autisme bleek een mannending
Maar dat gold eigenlijk voor iedere neurologische afwijking.
Als je vrouw bevallen moet en je kiest voor je werk, beslist
En je neemt altijd het grootste stuk vlees? Dan ben je een autist.

Praten over niks, over het weer, slap ouwehoeren
Vrouwen kunnen dat, autisten raken over hun toeren.
Had autisme voordelen? Annelies beaamde het
En de A2, of die misschien kon worden afgezet?

Autisten zijn gefocust op onbelangrijke details, zei Spek
En ze zijn een aanwinst vaak op iedere werkplek.
Het bleek dat de autist met een bijzonder talent gezegend was
Ik dacht plotseling: Ik ben de autist in deze klas!

Een absoluut gehoor en zelfs voor kurken uit de fles?
Autisten hebben dat, vervolgde Annelies de les.
Dus hoort u bij de borrel als de kurk plopt ‘F’ of ‘B’?
Dan bent u een autist, deelde Annelies ons toen opgewekt mee.

Naast mij staat trouwens Eelco, een bevlogen gitarist
Die een beetje beperkt is, ofschoon hij geen armen mist.
Hij wil vier dagen werken, maar ik maar drie, en langer niet
Hij werkt naar vermogen, hij speelt alleen dit ene lied.

Een vraag aan Annelies nog, van een heerschap uit de klas
Die klonk alsof ie zelf de echte Anton Philips was.
Een filmpje en een interview met een mevrouw van t UWV
Het hele kunstenaarsbestand dat werkte heel graag mee.

De kunst hier schitterend, maar alle kunstenaars die er stonden
Constateerden dat de worstenbroodjes toch meer aftrek vonden
Als een stel autisten stortten wij ons allemaal
Op de grootste, best belegde broodjes van de schaal.

Ik zag mensen naar buiten lopen met hun lijf vol stress
Om een sigaret te roken, of voor een oefening mindfulness?
Een groepje dames praatte opgewekt over het weer, en
Een groepje mannen, vast autisten, zag ik helemaal blokkeren.

Een gratis congres, daar moest een reclamefilmpje bij
Een haan die kraaide voor een gloeilamp, alle mannen blij.
De kwaliteit van de filmpjes, daar had men zich aan gestoord
Maar vanmiddag werd alles beter en Richard Bottram kreeg het woord.

Richard was niet bionisch, hij was een man van vlees en bloed
En hij gebruikte ook geen doping, men keurde al zijn plasjes goed.
Elke dag een marathon, Richard vertelde aan de klas
Dat als je gezond was en realiteitszin had, dat alles dan mogelijk was.

20 Bananendozen had Richard Bottram leeggegeten
Hij kon geen banaan meer zien, zo liet ie vurig weten.
Met drie man in een busje, omdat je niet zonder medestanders kon
Hij voelde zich de André Kuipers van de marathon.

Eén hoogtepunt en één dieptepunt per dag, zei Richard toen
Mijn man en ik, dacht ik, gaan dat vanavond ook eens doen.
Want hardlopen is leuk, maar Richard zei waar het op staat:
“Samen door één deur kunnen, dat is waar het om gaat!

Een foto- en filmimpressie van de Forrest Gump van de Nederland
Wie was er crazy in de zaal? Achterin zagen wij één hand.
De man met Anton Philips-stem had Santiago de Compostella gelopen
En ook mijn buurvrouw was een beetje gek, deed zij een boekje open.

Omgaan met veranderingen, hoe pakken wij dat aan?
En hoe leerden wij om met teleurstelling om te gaan?
Richards vrouw kreeg kanker, dat veranderde zijn leven
Hij besloot er een heel andere invulling aan te geven.

Richard leek me niet een man die overwerkt tot ‘s avonds laat
Als zijn vrouw ligt te bevallen, zorgt ie dat ie naast haar staat.
En hij raakt ook niet als een door een lamp misleidde haan van de leg
Nee, toen zijn Elise ziek werd, toen liep hij daar niet van weg.

Een ongelukje onderweg, waardoor de vechtlust niet verdween
Een 96-jarige neuroloog hielp hem weer op de been.
Een Twentse hond die in z’n been hing, ook dat kwam weer goed
En ik denk dat je Richard nóóit moet vragen hoe lang hij nog moet.

Richards leven nam een wending, die hij nimmer had voorzien
Met een nieuwe grote liefde en twee kleintjes bovendien.
De moraal van het verhaal: er is altijd een nieuwe ronde
En verdomd, het wiel heeft Richard ook nog uitgevonden.

Anton Philips achterin, die vond zo’n wiel niks lolligs aan
Wat was het nut van lopen als je op één plek stil bleef staan?
“Als je het maar met passie doet”, liet Richard ons toe weten
En meer schoenen dan bananen bijna, had Richard versleten.

Het leerwerktraject secretarieel, negen leuke vrouwen en een man
Een prachtig mooie groep en allemaal leerden ze ervan.
Louter blije verhalen, bloemen en applaus van de zaal
Nou, als ik Frank Visser was, dan kuste ik ze allemaal.

Pauze, weer een intermezzo, De Normaalste Zaak
Twee verspaners, Bram en Murat, kweten zich flink van hun taak.
De Mark en Mohamed, dacht ik, van het WGP
Maar even leuk, en even slim, en dezelfde kans voor alle twee

In een gewijde stilte kwam Hans Dijkman toen naar voren
“This was the right thing to do”, zo kregen wij te horen.
En u moest niet denken dat Philips een filantropische instelling was
Want er moest gewoon gewerkt worden, meldde Hans de klas.

Het WGP-congres moest een traditie worden hoorden wij allemaal
En wie van u hoorde vorig jaar Hans’ dramatische oproep aan de zaal?
Drie mensen van de hele zaal slechts konden blijven staan
Omdat ze sinds vorig jaar iets WGP-achtigs hadden gedaan.

En toen werd Hans gebeld, zijn telefoon die stond nog aan
En vierde kandidaat hoopte ik, die meldde zich spontaan.
Hans baalde als een stekker, kon ik zijn telefoon negeren?
Dat kon ik niet beloven, maar ik wou het best proberen.

De laatste spreker van vandaag, maar eerst applaus voor Frank
Dat was aardig van Arjan, en werd door Frank aanvaard in dank.
Arjan was ontvoerd geweest en nu extra blij met iedere dag
Omdat ie plots zijn leven als een tweede leven zag.

Het filmpje haperde enorm, dus Arjan zei al snel
“Misschien is het wel beter als ik zelf ‘t verhaal vertel.”
Hoe Arjan overleefde, dat werd toen van hem gehoord
Contact, zo leerden wij, dat was toch wel het sleutelwoord.

Bekijk elkaar, van top tot teen, breng een verandering aan
En probeer dan te ontdekken wat er anders is gedaan.
De zaal die ging weer zitten, ik keek naar Arjan en dacht: wauw
Net had ie nog een grijs pak aan, nu staat ie hier in t blauw”!

Twee jaar gegijzeld zijn was peanuts, leerden wij al gauw
Er waren mensen die 30 jaar gegijzeld waren door hun vrouw.
En hoorde ik nu weer die telefoon van Hans die ging?
Ik dacht, dat is zijn vrouw, en die houdt hem in gijzeling.

Het verhaal van Arjan liet zich als een jongensboek lezen
En met zijn kromme vinger werd de waarheid wel bewezen.
Een ongerieflijk leven, wachtte de man van vijf miljoen
Want poepen met een pistool op je hoofd, ik gaf het u te doen.

Zijn eigen merk tandpasta, dat sloeg de eerste brug
Maar toen had Arjan pas één week van de twee jaar achter de rug.
Hoeveel torren hij ook liet leven, er kwam geen teken van God
Maar naarmate de tijd voorbij ging, schikte hij zich in zijn lot.

Met positieve gedachten hield Arjan zich op de been
Maar alles moest met kleine stappen en die zet je één voor één.
Al snel volgden goeie gesprekken over orale sex, en kijk
De moslimrebellen brachten dat thuis gelijk in de praktijk.

Daar waar de een in één jaar paren schoenen versleet
Had je de ander, die twee jaar met twaalf boeken deed.
Ik dacht, toen Arjan Erkel bijna weer was uitgepraat
Deze man is de ultieme Expeditie Robinson-kandidaat.

De grootste kofferbak waar Arjan ooit ingelegen had
De voorbode van de vrijheid, een verademing was dat.
De Amsterdamse grond kussen ging Arjan te ver, zoals ie zei
Maar verder maakte hij overal contact mee, meldde hij.

Het oude WGP-team, dat kwam toen nog kort naar voren
Ook voor hen lovende woorden en een luid applaus te horen.
Weer mooie bloemen, en nu kuste Frank hen allemaal
En daarna was het mijn beurt, verscheen ik hier voor deze zaal.

Ik heb, eerlijk waar, vandaag geen dieptepunt gehad
Maar hoogtepunten waren er gelukkig meer dan zat.
En straks graag bij de borrel zeer inhoudelijk ouwehoeren
Niet wéér over het weer, dan raken de autisten over hun toeren.

Die Frank Visser, mensen, de held van de dag, beslist
De professionele dagvoorzitter, nou, ik heb hem niet gemist.
Ook ik word nooit meer teruggevraagd, zo maakte Frank bekend
Want volgend jaar doet Frank zelf het gediggie aan het end.

Het was mij een genoegen, maar dat hebt u vast gemerkt
Ik heb aan mijn vermogen, vandaag heel lekker gewerkt.
Ook Eelco is het hier vandaag ontzettend goed bevallen
Terwijl hij hier staat te spelen, ligt zijn vrouw thuis te bevallen.

Ik doe nog één couplet en dan ga ik er eens mee stoppen
Ik heb reeds de eerste  ‘FF’-en uit de flessen horen ploppen
Hans moet van zijn vrouw naar huis, dus die borrelt niet mee
En we zaten hier gezellig en we zaten hier oké!


Dominique Engers, 2 oktober 2012, Eindhoven. www.desneldichteres.nl