Impressie congres 2013 > Gedicht Dominique Engers 2013

Gedicht Dominique Engers 2013

Philips WGP Congres 2013

Op sommige congressen verheug je je het hele jaar
En niet vanwege het gebak, al stond dat hier ook klaar.
Nee, vanwege alle mensen, op ‘t toneel en in de zaal
Ik weet inmiddels uit ervaring: die inspireren allemaal.

En ook vanwege Frank, die enthousiast naar voren kwam
En op zijn eigen wijze de touwtjes hier in handen nam.
Hij groeide elk jaar in z’n rol, z’n pak was het bewijs:
Voor de gelegenheid gekleed in vijftig tinten grijs.

Hans de Jong sprak ons eerst toe en hij vertelde dat
Philips in deze veranderende wereld in een transitie zat.
Consumentenelektronica, en door Hans werd toen beweerd:
30% van al het licht in de wereld, werd door Philips gerealiseerd.

Energiezuinige verlichting, Hans de Jong vertelde dat
Philips welzijn en gezondheid ook hoog in het vaandel had.
Het Philips van vandaag, deelde De Jong vervolgens mede
Was een heel ander Philips dan het Philips van tien jaar geleden.

Toen stond Hans kort stil bij de weg die een banaan aflegt
En over de rijstcooker werd daarna wat gezegd.
Ik leer op elk congres: wij moeten Chinese concurrentie vrezen
En nu bleek het uit Hans’ verhaal volledig andersom te wezen.

De 12.500e deelnemer, Frank was ontzettend blij
En wie was er in 2001, bij het eerste congres ook bij?
Het hoogtepunt bleek toen de 10.000e deelnemer te zijn
Maar nu vulden we een voetbalstadion en dat was fijn.

Nadat Frank het programma hier met ons had doorgenomen
Mocht René Boender, ‘brain agent’, een uur naar voren komen.
Hij sprak veel in het buitenland, daar werd ‘ie toegejuicht
De kracht van communicatie, daarvan was ‘ie overtuigd.

Ambitie met een bite, een foto van Einstein op het doek
Zijn hoofd gefotoshopt op Boenders lijf, en met een witte onderbroek.
Intuïtie was ‘gevoel met haast’, Boender vertelde dat
Iedereen, zowel man als vrouw, een innerlijk stemmetje had.

Bij mannen zat het in de buik, bij vrouwen in het hoofd
Dat werd door veel dames herkend, en door Boender geloofd.
Een tip voor alle mannen: als je je vrouw vanavond kust?
Wacht dan tien minuten, want dan wil je vrouw gerust!

De toekomst was van ons, zei Boender en hij stond toen te verklaren
Dat mannen met een emotionele inhaalslag bezig waren.
Er vielen mij twee dingen op, terwijl ik Boender gadesloeg
Namelijk dat ‘ie geen sokken en geen trouwring droeg.

Voor de een bleek het hoogtepunt van de dag: bier en bitterballen
En ons innerlijke stemmetje stuitte op weerstand bij ons allen.
Wie krachtig was, die werd gekwetst, door Boender werd beweerd:
“Stel je kwetsbaar op, dat wordt beslist gehonoreerd.”

Wanneer was je in je element? Hij wist het wel, René:
Dat was een combinatie van talent en energie, deelde hij mee.
“Werk hard, gebruik je intuïtie en herken je kansen
Een paaldanseres moet ook haar uren draaien, voor ze paal kan dansen.”

‘Business Happiness’ was het allerbelangrijkste wat er was
Dan werd je hele leven leuker, leerde toen de klas.
Had papa op het werk een leuke dag gehad? Nou, Boender liet ons weten:
Dan wou ‘ie ‘s avonds lekker nog met vrouw en kind uit eten.

Weer complimenten en geslijm aan het adres toen van de vrouw
Het was duidelijk dat Boender vanavond met iemand uit eten wou.
Een filmpje van twee zangers, ongelooflijk maar waar
Die zongen zichzelf een tank benzine en een toekomst bij elkaar.

Naast mij staat trouwens Wessel, met zijn instrument in zijn element
Eén brok energie en hij heeft absoluut talent.
Het liefste werd ‘ie paaldanser, maar ja, dat lukte niet
Na 10.000 uur gitaarles, speelt ‘ie nu slechts dit ene lied.

Van het hoofd naar het hart en daarna, naar de portemonnee
En als je cool was, dan was je ook hot, meldde René.
“Maak je eigen Lisa Parkmoment”, toen zei René nog tot de klas
Dat hij de hinderlijke onderbreking tot aan de hoogleraar was.

“Geef vanavond je man eens een kus”, adviseerde tot slot René
En toen een prachtig filmpje dat enorm veel met ons dee.
Erwin de Vries, een knappe jongen, na de kanker beresterk
Genezen, vol vertrouwen en weer heel blij aan het werk.

Toen sprak Roland Blonk, hij deelde ons als eerste mee
Hij was nog duizelig van de rollercoaster van René.
Zijn praatje zou meer politiek dan wetenschappelijk worden
Het WGP als antwoord op de crisis, stelde hij hier aan de orde.

Wil je in beweging komen, moet je jezelf doelen stellen
En vertrouwen op je vaardigheden, stond ‘ie te vertellen.
Want anders gaat het mis, werd toen aan ons door Blonk verteld
Ik vroeg mij af: Welk doel heeft Blonk zichzelf vandaag gesteld?

Voor zijn verhaal kreeg Blonk hier twintig minuten lang de tijd
Een groot deel van de zaal was ‘ie al na 15 seconden kwijt.
Enorme kleurenschema’s nam ‘ie vanochtend voor ons mee
Maar die waren stukken minder leuk dan die filmpjes van René.

Blonks bloemen kwamen met vertraging, maar hij leek blij dat ‘ie ze had
En toen weer een intermezzo, Frank sprak even met Senad.
Aandacht voor de expositie ‘de kracht van de werkelijkheid’
En toen was het kwart voor één, en voor de lunch de hoogste tijd.

Een lunch zonder bananen, maar daar deed je weinig aan
En Hans zei het al: De banaan had nog een lange weg te gaan.
Boender stond, omringd door leuke vrouwen in een hoek
Zonder trouwring, zonder sokken, wel met die Einstein-onderbroek.

Na de lunch was het tijd voor een historisch moment
De 12.500e deelnemer, die maakte Frank bekend.
En dat was werkelijk toeval, zelfs Frank zelf die stond paf
Wie hem niet geloofde, brandde hem op het evaluatieformulier maar af.

Magda, Omar en Chantal, daar werd toen even mee gepraat
Zij kregen alle drie een prachtig koffiezetapparaat.
Mirjam Sterk, krachtige dame, kwam toen op het podium staan
Ik dacht, die zou als paaldanseres geen modderfiguur slaan.

Chantal was de gelukkige, bloemen en een zware cheque
Ter waarde van 500 euro Philips producten, dat was lang niet gek
En toen waren daar de klanken van een Franse accordeon
En Mari Sanders’ Parijse avontuur, dat hier begon.

De lichtstad, hoorden wij, had behalve romantiek veel naars:
Trappen, kapotte liften, chagrijnige Parijzenaars.
Over zijn nieuwe film, merkte Frank het een en ander op
Die ging over twee synchroonzwemsters, afkomstig uit Geldrop.

Gisteren première in Utrecht en vandaag vol vuur
Hier, om te vertellen over zijn Parijse avontuur.
Hij had een steracteur gecast, vertelde hij ons toen
Die beter iemand in een rolstoel speelde dan Mari dat zelf kon doen.

Mari was niet zo goed met woorden, zei ie, maar misschien
Was het een idee als ‘ie z’n film kon laten zien?
Een ontroerende vertelling, waarin wij ons kort verloren
Een klaterend applaus voor Mari en z’n film daarna te horen.

Ook Mari kreeg z’n bloemen en wij mochten weer pauzeren
En opnieuw de kunstwerken eens grondig inspecteren.
Toen weer een intermezzo, over mensen met autisme
En daarnaast gezegend met een technisch specialisme.

Zoals zo vaak, het werd ook weer in deze film gezegd
Waren alle vooroordelen volkomen onterecht
Tom en Carl kwamen naar voren en ze stonden voor de klas
De derde kandidaat was er niet, omdat ‘ie op vakantie was.

De mannen droomden van een lange carrière en een mooie
Voor allebei een bosje bloemen, toen was daar Wilco van Rooijen.
Wat moesten wij nou met een bergbeklimmer? Maar Wilco vertelde toen:
“Voor mij geldt, en ook voor u, we moeten het allemaal samen doen.”

Twee jaar voorbereiding en heel veel onzekerheden
“Not to conquer the world, but to protect”, zo deelde Wilco mede.
Beroepsavonturier zijn, daar kwam nog heel wat bij kijken
Wilco deelde de mijlpalen die hij had weten te bereiken.

Niet wat ‘ie gedaan had, wat ‘ie allemaal nog ging doen
Want daar kreeg je energie van, zo vertelde Wilco toen.
Hij ontmoette grote mannen, en daar had ‘ie foto’s van:
Wilco stond lekker te kletsen met Blair en met Kofi Anan.

Als kleine jongen met z’n ouders voor het eerst de bergen in
En dat smaakte naar meer, want Wilco had het naar z’n zin.
Wilco sprak over mentaliteit en spiritualiteit
Naar een operatie op eenzame hoogte, keken wij toen enige tijd.

Was Wilco daar niet met het juiste team geweest, gaf ‘ie bewogen aan
Dan had ‘ie hier hoogstwaarschijnlijk vandaag niet meer gestaan.
‘Samen’ kon je de kop kosten, of levensreddend zijn
En dat geldt ook voor ons team, ook al is dat nog zo klein.

Vanochtend stond hier iemand zonder sokken voor de klas
Maar het was duidelijk dat Wilco ook geen held op sokken was.
Nog tien meter naar de Pool, of waren ze er nu voorbij?!
Gejuich, champagne, en er hoorden ook vreugdetranen bij.

“Als je aan de grenzen van de wereld komt” zei Wilco koel
“Blijf je het best op koers met een helder gesteld doel.”
Een volgend wijze raad werd toen van Wilco alweer gehoord:
“Niet met z’n allen in het schip, dan beter een man overboord.”

Weer een video van mannen met bevroren snor en baard
Een zware dag, een kutdag, en de klus nog niet geklaard.
Mannen, snikkend in hun maskers, eentje brak zowat in twee
Maar na sneeuw kwam zonneschijn, zolang je het maar samen dee.

6000 calorieën en één meter wc-papier per dag?
“En alle toetjes overboord!”zei Wilco met een lach.
Als je geen alcohol, geen vrouwen en geen andere genoegens had
Zeulde je graag zes kilo toetjes mee, nogal logisch leek mij dat.

Wilco gaf niet op, dat had ook niemand hier verwacht
Alweer een expeditie, deze vond plaats in 2008.
Hij gas zich op via internet, dat werkte niet, zei hij
Want zo’n tocht, daar hoort een goeie voorbereiding bij.

Een team van ouwe rotten en van leuke jonge honden
Hoe selecteerde je de juiste mensen die hun mannetje stonden?
Zonder groente, zonder toetjes, zonder warme douche of vrouwen
Was het toch zaak om steeds de motivatie vast te houwen.

En je kon hoogteziektes krijgen, sneeuwblindheid of longoedeem
Steenslagen en lawines, en het weer was zo extreem.
En dan waren er ook nog de subjectieve gevaren:
Mensen die onervaren of net te hoogmoedig waren.

Onze bergbeklimmer stond er zeer ontspannen bij
Zelfs paaldansen was peanuts voor Van Rooijen, volgens mij.
IJle lucht, volkomen buiten adem op de top, een goed gevoel
Maar aan de telefoon voldoende zuurstof voor gejoel.

En toen begon de terugtocht en daar zat de bottleneck:
Een ijslawine sneed de touwen door, op een gedoemde plek.
Wilco belde met z’n vrouw, zij werd niet boos en dat was fijn
En dat telefoontje bleek zowaar levensreddend te zijn.

Op dat moment klonk ook een telefoon hier door de klas
Ik ging er maar van uit dat dat ook levensreddend was.
Wilco had geen tenen meer, maar zag z’n zoontje terug
En hij was er nog, en het was nu achter de rug.

En Wilco liep weer hard en hij vertelde ons nog dat
Geluk nu eenmaal nimmer in de comfortzone zat.
Wat laatste tips tenslotte, toen vond Wilco het wel best:
“Beklim nooit met je beste vrienden de Mount Everest!”

“Ga goed uit elkaar, spaar de momenten, vier successen!”
Pianomuziek, en Wilco die beëindigde de lessen.
Iemand informeerde naar zijn tenen toen nog even
Koorddanser zou ‘ie nooit meer worden, maar er was goed mee te leven.

Vond Wilco zichzelf eigenlijk geen hufterige egoïst?
Met een vrouw en een klein kind thuis?! Riep een verontwaardigde vrouw beslist
Wilco zei:”Je blijft ook niet thuis omdat het verkeer gevaarlijk wordt!”
En zijn zoon was vast heel trots geweest, als Wilco was neergestort.

En als Wilco na drie maanden thuiskwam, barstte hij van de energie
Dan wou ‘ie uit eten met z’n vrouw, en elke avond een keer of drie
En z’n vrouw die wist het van tevoren, die vond het helemáál niet erg
Die vond het misschien zelfs wel lekker rustig, Wilco even op die berg.

Wilco had nieuwe doelen, daar werd nog wat over gemeld
En straks was ‘ie bij de borrel maar nu was ie uitverteld
Bloemen voor de bergbeklimmer en toen mocht ie gaan
Na een dankwoordje van Frank kwam ik hier voor u staan.

Wilco die gaat straks niet naar de borrel, moet u weten
Die heeft om half vier nog zeven toetjes op staan eten.
En Boender is al lang naar huis, tot bij de lunch gebleven
Maar geen vrouw die met hem uit eten wou, dus die heeft het opgegeven.

Ik kan nog uren doorgaan en datzelfde geldt voor hem
Maar dan krijg ik ruzie, met mijn innerlijke stem.
Ik wil op tijd naar huis toe om mijn man een kus te geven
Want zijn paaldanscursus , die begint om half zeven.

Een mens moet doelen stellen, heb ik vandaag van Blonk geleerd
En vertrouwen op z’n vaardigheden, dan gaat niets verkeerd.
Nou, ik doe niet anders, het resultaat dat is ernaar:
Want ik heb de hele dag nog niet om rijmwoorden verlegen gezeten.

Mijn ‘business hapiness’, daar was u hier getuige van
Ik heb zo lekker gewerkt, ik ga er straks uit eten van.
Maar eerst nog even tanken straks, bij de Shell, op de A2
Dan speelt hij ‘working class heroes’ op gitaar en ik zing lekker mee.

Ik doe nog twee coupletten, doet u mij een groot plezier:
Brand mij niet af straks, op uw evaluatieformulier
Geen enkele vrouw op het podium, alleen ikzelf stond op de rol
Ik was vandaag uw toetje, maar nu zit u vast wel vol.

Haast tijd voor de borrel en die is u zeer gegund
Want bier en bitterballen zijn weer een volgend hoogtepunt.
Wij gaan een toetje eten, Wessel krijgt er lekker twee
En we zaten hier gezellig en we zaten hier oké!

Dominique Engers, Eindhoven, 1 Oktober 2013
www.desneldichteres.nl