Impressie congres 2015 > Gedicht Dominique Engers 2015

Gedicht Dominique Engers 2015

Philips WGP Congres 2015

Het 5e WGP Congres, dit lustrum gemarkeerd
Met klein doch smaakvol feestgebak waarop werd getrakteerd.
De bloedmaan lag reeds achter ons maar stralend scheen de zon
We laafden ons aan kunst en koffie in ’t gastvrije Evoluon.

Veel vrouwen in de zaal hier zag ik tot mijn grote vreugd
En, zo constateerde ik, ook behoorlijk wat jeugd.
Op het podium slechts mannen, bij de eerste was ’t al prijs
Want Hans de Jong kwam voor ons staan in vijftig tinten grijs.

De wereld was in verandering, zo hoorden wij van Hans
Maar sommige bedrijven zagen dat als buitenkans.
“Ook een bedrijf als Philips zoekt zijn plek”, gaf Hans toen aan
“Consumentenelektronica, daar doen we niet meer aan.”

Wellness en gezondheidszorg, zou dat de goede route blijken?
Hans wilde naar de mens, vooral de oudere mens gaan kijken.
Gezond en vetvrij koken, daarvoor had Hans een apparaat
Toen de pillendoos van mevrouw Janssen, die helaas niet tegen haar praat.

In Afrika was niets, behalve 3G en internet
“Ze staan te bankieren met een speer.” Werd door Hans uiteengezet.
Hans wenste ons een goed congres en daarna was ‘ie klaar
Toen Matt, danste de wereld rond, en wij keken daarnaar.

Een computerprogrammeur volgde zijn passie, greep zijn kansen
Zodat ‘ie nu overal betaald mocht komen dansen.
Frank was door zijn eigen grote foto nogal opgeschrikt
Dus die werd met één handbeweging dadelijk weggeklikt.

Dat u geïnspireerd naar buiten ging hoopte Frank voor dit gehoor
En daarna nam ‘ie even het programma met ons door.
Het eerste halfuur was de vloer voor Mathieu Weggeman
De Rijnlandse werkcultuur, daar wist ‘ie alles van.

Mathieu sprak over vakmensen, hoe die te stimuleren?
Die doen liever iets goed dan fout, zo stond ‘ie te beweren.
Druiloren en donderstenen werd ons toen verteld
Die wilden niets en kunnen niets, ruilen slechts tijd voor geld.

De jurk van Trijntje Oosterhuis die kon geen potje breken
Maar als Trijntje gewonnen had, had niemand er over gezeken.
Kenniswerkers en professionals en waarin die verschilden?
Een prof hield zoveel van het vak dat ‘ie ook gratis werken wilde.

En schuiven met de muis, daar kon je heel erg moe van worden
En overvallers en zakkenrollers vielen buiten de orde.
Toen kregen wij twee filmpjes die duidelijk maakten aan de klas
Wie de druiloor, wie de dondersteen en wie de professional was.

Het terrasje van Hans Sibbel, daarin verloren wij ons even
Het beroep van de serveerster werd tot hogere kunst verheven.
Managementparadigma de kerstkaartensverzendingsprocedure
En wie gaat naar z’n werk met het idee alles in de war te sturen?

Over zijn militaire dienstverleden deed Mathieu een boekje open:
Hij had fraai gepoetst maar wel openstaande knopen.
Generatieverschillen toen waarop Mathieu ons hier nog wees
De nieuwe generatie die stond pal voor de vier P’s.

“Als je een schip wilt bouwen” deelde Mathieu tenslotte mee
“Leer mensen dan verlangen naar de eindeloze zee.”
De kop van Lennart Bernstein, tenslotte keken wij daarnaar
Hij dirigeerde met zijn glimlach en zijn armen over elkaar.

Een filmpje toen van Hermes waarmee punten werden gescoord
Louter blije mensen in het filmpje aan het woord.
De laatste spreker voor de lunch, we vlogen door de dag
Was een bioloog die overeenkomsten tussen apen en verzekeraars zag.

Patricks passie was biologie, stelde hij als eerste aan de orde
En nog meer goed nieuws: hij was niet werkeloos geworden.
Op excursie naar de apenheul, echt zin had er maar een
Het toverwoord was koffie! Meldde toen Patrick van Veen.

Hij stelde Bongo voor en Jill en Carl, die een IPad had
En daar de hele winter lekker op te swipen zat.
Een resultaatgerichte berberaap die eerst twintig vrouwen had
En nu, kaltgestellt, een beetje sip in Mierlo zat.

Waarom apen ons spiegelen dat werd ons uitgelegd
“De mens is een sociaal wezen.” Werd door Patrick gezegd.
Apen sluiten nooit iemand uit en blijven een leven lang leren
En wie zichzelf herkent in de spiegel weet hoe hij moet manipuleren.

“Autisten kunnen niet liegen” deelde Patrick daarna mede
“Die moeten leren manipuleren op een cursus sociale vaardigheden.”
Sonja en haar waterslang hadden Patrick veel geleerd
En ook Jambo die door zijn vrouwen enorm was gemolesteerd.

Omdat iedere apenvrouw heel graag nageslacht wil
En het verband niet legt tussen een mueslibol en de pil.
Toen een filmpje van een nepleeuw, de apenvrouwen grepen de macht
Terwijl door de mannen zogenaamd de strategie werd uitgedacht.

De kracht van samenwerking stipte Patrick toen nog aan
Daardoor overleeft doorgaans de gemiddelde baviaan.
Patrick hield een passievol en schitterend betoog
Voor ons stond zonder twijfel een bevlogen bioloog.

Wij konden vlooien bij de koffie stond Patrick nog te verklaren
En dat konden wij omdat wij nu eenmaal mensen waren.
En kromme vrouwtjes moest je koesteren, besloot hij zijn verhaal
En kijk eens in de spiegel! Want uw gedrag is cruciaal.

Wat vragen uit de zaal en een meneer liet Patrick weten:
“Die anekdote over die kale aap die ben je mooi vergeten.”
Patrick had zat andere anekdotes, die kale aap wist ‘ie niet meer
Zodat die hier maar verteld werd door die daarnaar hongerende meneer.

Het WGP in cijfers, een kort filmpje tot besluit
En daarna naar het lunchbuffet, de hele zaal liep uit.
Boterhammen, sla, tomaat, zelf smeren en zelf pakken
En saucijzenbroodjes die vast niet vetarm waren gebakken.

Een smakelijk buffet, dat kregen wij vandaag beslist
Alleen de mueslibollen werden zeer door ons gemist.
Snel naar het toilet waar we voor de spiegel gingen staan
Patrick vlooide een krom oud vrouwtje en bood haar een kopje koffie aan.

Naast mij staat trouwens Daniël, niet te lang naar hem gluren
Hij komt nooit naar zijn werk om dingen in de war te sturen.
Maar hij is nogal een druiloor en iets leren wil ‘ie niet
Hij begeleidt mij al tien jaar en speelt altijd dit zelfde lied.

De groep van na de lunch die ging met spierpijn vast naar huis
Zij schoven over ’t podium en allemaal zonder muis.
Als een soort vrouwtjesapen voerden zij hier een gevecht
Maar stukken leniger, gespierd, en alle vier kaarsrecht.

Toen Jurgen de Beijer, undercover gehandicapt
Met het voorstelvirus, meldde hij, waren wij allemaal behept.
“Je stelt je voor met wat je doet” wou Jurgen ons vertellen
Maar hij had veel meer zin zichzelf werkelijk voor te stellen.

Dat jochie met die flaporen was hij, makkelijk zat
En wie hier in de zaal had ooit een rectaal onderzoek gehad?
“Professioneel hè?” zei Jurgen en hij vroeg om vingers graag
Zijn hele ziekenhuisverleden deelde hij hier met ons, vandaag.

Op zijn zesde werd Jurgen door de doctoren opgegeven
Voor een second opinion in de Lada toch maar even.
Acht jaar in het ziekenhuis, hoe daar doorheen te komen?
Door naar buiten kijken door het enige raam en heel hard te blijven dromen.

“Steeds meer kaarten, steeds minder bezoek” zei Jurgen schor
Ja met de kerstkaartenverzendprocedure zat het hier wel snor.
Alleen zijn ouders bleven komen, zo vergleed langzaam de tijd
Jurgen liet de moed niet zakken en hield menig kotswedstrijd.

Jurgen had twee stoma’s, niemand had het in de smiezen
Maar terwijl u naar hem keek stond ‘ie te poepen en te piesen.
Hij moest wel gaan studeren, fysiek kon ‘ie tegen niemand op
En toen vertelde hij ons over de goede invloed van ene Bob.

De strijd tussen de instanties en Jurgens bucket list?
Die bleef nog lange tijd, zo leerden wij, zeer onbeslist.
Maar ten langen leste wist Jurgen wat ‘ie moest doen
De weg werd hem gewezen door zijn kleine neefje Jeroen.

Jurgen kon nog uren doorgaan, maar Frank zat alweer te wippen
Dus op promotie van zijn boek na wou Jurgen hier de rest maar skippen.
Jurgen hield van Joodse humor en vertelde ons nog dat
Hij nergens zo hard als op chemo-afdeling zich rot gelachen had.

Iedereen kan terugkomen, dat was toch de moraal
Maar Jurgen moest nu weg want  die was klaar met zijn verhaal.
Toen werd door een baanaanjager over zijn beroepspraktijk verteld
Auto’s wassen bij de politie? De Melkert baan in ere hersteld?

Een beetje zweverige wethoudster aanvaardde de lof in dank
Stond zij hier nou te flirten, met zowel Hans als met Frank?
Ze legde onhandig uit, en hield de microfoon goed vast:
“Mensen moeten een droom hebben die helemaal bij hen past.”

Een hele korte pauze, in de zaal wat lege plekken
Een deel van de congresgangers had haast om te vertrekken.
De twee dames van Emma@work die ons informatie kwamen geven?
Alleen al voor dit tweetal was ik blij dat ik was gebleven.

Toen Arjen van I-mpower hij werd toegejoeld vanaf rij twee
Wannt dat I-mpower van hem was een schitterend idee.
Voor jongeren door jongeren, ze doken overal op
Hier op het podium, in restaurant of koffieshop.

Een compacte presentatie, met mij dacht de hele zaal:
Zulke leuke, keurige kinderen willen wij toch allemaal?
Een jongen die volgens eigen zeggen donkere paden bewandeld had
Liever dan kroketten bakken hield ‘ie nu andere op het rechte pad.

In kleermakerszit sprak toen poëtisch Annabelle
Iedereen moest met de stroom mee kunnen stromen, wilde zij vertellen
De grootste kletser van de groep Rendell, wou onverwacht een kletsje maken
Frank zat alweer te wippen maar kon er geen eind aan maken

Toen kregen wij de saaiste spreker, zoals door hemzelf werd bericht
Hij hield van apenstreken en hield zich graag bezig met licht.
Een soort standupper in een rolstoel, “Ik ben een rotzak!” meldde hij
Waarna hij over drie soorten gapers eerst maar eens wat zei.

Vanillevla heel hard roepen bleek het geheime wapen van Sven te zijn
Of ‘ie dood was? Vroeg hem ooit een dame in de trein.
Sven was ook undercover gehandicapt, licht spastisch, meldde hij
Dus ontspannen bij een rectaal onderzoek was er voor hem niet bij.

Sven hield niet van subsidies waarna hij vol overtuiging riep:
“Als je iemand met een hoge dwarslaesie ziet, blijf je zelf niet thuis met griep.”
“Succes voorkomt gezeur” zei Sven, ’t was vanochtend al gezegd
Mathieu had dat over Trijntje Oosterhuis al eerder uitgelegd.

Iedereen, ook Elke, was gelukkig met een baan
En Elke was ook niet dood, alleen het hoekje omgegaan.
Wat Sven vooral wou meegeven over iedere kandidaat:
Zij leverden allemaal een prestatie van formaat.

Als je zulke gedreven mensen binnenhaalde die tot het gaatje gingen?
Dat vraagt wat van de mensen zònder arbeidsbeperkingen.
Toen vertelde Sven ook nog uit de school klappend tot de klas
Dat de bank niet alleen ongezellig maar ook autistisch was.

Sven had ook veel gedroomd en ook samen met ene Krijn
Hangend aan het klimrek op z’n kop en dat was fijn.
Sven wenste ons licht en zorg en wou ons toevertrouwen
Ter voorkoming van een spasme het vooral luchtig te houwen.

Aan het slot deelde Sven hier nog een supermarktavontuur
En het sociaal akkoord gingen we halen, meldde hij tegen vier uur.
Toen moest Frank naar voren komen, niet voor een dansje, hij mocht staan
Maar om samen met Sven de handen hier ineen te slaan.

Sven rondde en rolde af en Frank die liet ons weten:
“Dit was een hele bijzondere dag en ik wil niemand hier vergeten
Applausje voor zijn medewerkers en toen een blik vooruit
Frank stelde Stefanie en Yvonne voor en toen gaven wij geluid.

Ik kan nog uren doorgaan maar ’t is haast achter de rug
Dan kan Jurgen in de Lada ook weer snel naar huis terug.
U was een weergaloos publiek, ik kan de hele zaal wel kussen
Want druiloren en donderstenen zaten er niet tussen.

Ikzelf ben best een vakvrouw en ik ging weer als een speer
Hij naast mij gooit om vijf voor vier het bijltje erbij neer.
Hij gaat thuis in de spiegel kijken en daarvoor nog gauw
Een zakje mueslibollen halen voor zijn tweede vrouw.

Het was een grote eer om hier als enige vrouw te staan
Ook fijn dat alles rijmde, ik heb mijn best enorm gedaan.
Want als het één keer niet rijmt dan is dit gedicht verpest
En dan begint iedereen net als bij Trijntje Oosterhuis over mijn jurk te zeiken.

Haast tijd voor de borrel, we zijn dorstig met z’n allen
En vetvrij of niet, ik hoop toch echt op bitterballen.
Ik heb zwaar de griep maar thuisblijven vandaag? No way!
En we zaten hier gezellig en we zaten hier oké.

Dominique Engers, 29 september 2015
www.desneldichteres.nl