Grow with Philips WGP 2015
 

Impressie congres 2012

Goede opkomst, afwisselend programma, veel lof voor gastsprekers


‘De zaal was drie kwartier muisstil en onder de indruk van het verhaal van Arjan Erkel. Onvoorstelbaar!’ ‘Nog aan het nagenieten van veel bezielende sprekers en een geweldige dagvoorzitter.’ Het WGP Jaarcongres 2012, op 2 oktober in Eindhoven gehouden, zette heel wat bezoekers aan tot twitteren. De teneur van de tweets was eensluidend: iedereen had het een buitengewoon enerverende en inspirerende bijeenkomst gevonden.

In oktober 2011 werd het Philips Werkgelegenheidsplan Jaarcongres voor het eerst gehouden. Toen met gastsprekers als Esther Vergeer (de rolstoeltennister die aan vier Paralympische Spelen deelnam en daar zeven gouden plakken won) en Lucille ‘Lingo’ Werner (de eerste tv-presentatrice met een lichamelijke handicap in ons land).

Hoewel de lat dus hoog lag, werden de bezoekers van het tweede WGP Jaarcongres bepaald niet teleurgesteld. Voor de middagpauze hielden Paul Schnabel (directeur Sociaal en Cultureel Planbureau SCP en hoogleraar in Utrecht) en Annelies Spek (klinisch psycholoog en wetenschappelijk onderzoeker, gespecialiseerd in autisme bij volwassenen) voordrachten met veel nuttige en vaak nieuwe informatie. En na de break hadden ´marathonfenomeen´ Richard Bottram en cultureel anthropoloog) en ex-gegijzelde’ Arjan Erkel de zaal – die met zo’n 350 aanwezigen goed vol zat – aan hun lippen.

Intermezzo’s
Het WGP Jaarcongres werd bedacht om het Philips Werkgelegenheidsplan en zijn deelnemers in de schijnwerper te zetten. Vele tientallen WGP’ers woonden de bijeenkomst bij, waaronder groepjes helemaal uit het verre Drachten en Winschoten. In korte intermezzo’s werden verschillende WGP’ers en aan het WGP-gelieerde activiteiten nader voorgesteld, live op het podium of via korte filmpjes. De overige aanwezigen waren vertegenwoordigers van een breed palet van bedrijven (HR- en P&O-managers), gemeenten, re-integratiebedrijven, opleidingspartners, UWV WERKplein en sociale partners.

Was in 2011 (sport)commentator Tom van ’t Hek de dagvoorzitter, deze keer kweet Frank Visser, manager WGP, zich van die taak. ‘Ook wij moeten bezuinigen. Dus was het:óf een professionele dagvoorzitter óf de borrel na afloop. Wij hebben gekozen voor het laatste’, zei hij met een kwinkslag. Meerdere zouden volgen, en dat viel goed bij de aanwezigen.

Arbeidsmarkt
De beide sprekers vóór de pauze legden, om met Frank Visser te spreken, ‘een bodempje’ voor ‘een stukje inspiratie’ erna. SCP-directeur Paul Schnabel beet het spits af. Hij besprak diverse trends op de Nederlandse arbeidsmarkt – goede, maar ook slechte en zorgelijke. Van de arbeidsparticipatie tot WIA en Wajong, van flexibilisering van de arbeid tot de vergrijzing. Volgens hem moet er op diverse punten nog veel veranderen of bijgestuurd worden – en ligt daarin een belangrijke taak voor het nieuwe kabinet. Maar voor hem staat als een paal boven water dat ‘we moeten blijven inzetten op hogere arbeidsparticipatie en een grotere inzet in arbeid. Dus: meer mensen, meer uren per week, meer dagen. Een belangrijke taak, die echt onvermijdelijk is.’

Autisme
Annelies Spek nam de zaal mee in de wereld van mensen met autisme. Mensen met een ‘handvat’, omdat ze anders tegen dingen aankijken, anders(om) denken. Waardoor ze, gecombineerd met hun vaak bovengemiddelde intelligentie, kwaliteiten inbrengen die in de werksituatie iets extra’s kunnen brengen in de zin van nieuwe inzichten, preciezer werken en zo meer. Spek legde dat helder en op een plezierige manier uit – met luchtige citaten die de bedoelde denkwijze duidelijk maken. ‘Kun jij daarbij?’, vraagt iemand, wijzend naar het hoogste winkelschap. ‘Nee dat schap is veel te vol.’

In het tweede deel van haar voordracht zoomde ze in op het WGP-traject ‘Test Engineer’, dat zij monitorde (en waar zij bijdragen aan leverde, onder meer met een training mindfullnes). Daaruit kwam naar voren dat de deelnemers gaandeweg het traject gemiddeld beter in hun vel kwamen te zitten, psychische en lichamelijke klachten significant afnamen. ‘Aan het eind van het traject zagen we dat die naar bovengemiddeld was gegaan – nog steeds iets hoger dan gemiddeld, maar toch een behoorlijk sterke daling.’ Conclusie: ‘Zou je dit effect zien in een behandeling, dan zou je erg tevreden zijn met die behandeling. Je kunt je dus afvragen wat voor deze doelgroep het beste is: ze thuis laten zitten en heel veel behandelen of ze helpen om een passende werkplek te vinden zodat de klachten ‘vanzelf’ verminderen.’

Alles is mogelijk
Het onmogelijke mogelijk maken; dat was de rode draad in de voordracht van Richard Bottram – en dat is wat hij heeft gedaan. In 2005 overleed zijn vrouw aan longkanker (37, nooit gerookt). Zijn belofte aan haar, gedaan toen genezing nog mogelijk leek, loste hij in: een jaar lang liep hij elke dag een marathon. Waarbij hij veertien landen doorkruiste en – met groot succes – de media opzocht om de kwaliteit van leven van kankerpatiënten onder de aandacht te brengen. In interactie met de zaal vertelde hij over zijn drijfveren – en over wat hij meemaakte: 5.500 kilocalorieën, acht liter vocht per dag innemen (waar het Voedingscentrum 2.500 kcal voorschrijft); met zijn drieën een jaar lang een krappe camper delen; een aanrijding (bekkenbreuk) en hondenbeet (zeven dagen doorgelopen met een gebroken kuitbeen). ‘Alles is mogelijk, mits je de realiteitszin niet verliest en gezond bent’, is zijn devies. En ook: ‘Neem de regie over je eigen leven en loopbaan.’ Zijn ‘Marathon365 – Run against cancer’ kreeg een staartje, toen hij het grootste loopwiel ter wereld bouwde. Dat kwam terecht op Schiphol en werd een jaar lang door 18.000 lopers draaiend gehouden. Een emotioneel verhaal, maar enthousiast en met passie verteld. In de korte koffie-break kreeg Richard Bottram nog heel wat vragen te beantwoorden.

Groeien door contact
Het slotakkoord was voor Arjan Erkel. De Rotterdamse cultureel antropoloog werd in augustus 2002 – hij werkte bij Artsen zonder Grenzen – ontvoerd in de Russische deelrepubliek Dagestan. Na 607 dagen van welhaast ondraaglijke onzekerheid, spanning en ook verveling kwam hij vrij. Tijdens het WGP Congres vertelde hij daar in geuren en kleuren over. Vaak vieze geuren en weinig kleuren, want het grootste deel van die lange periode had hij nauwelijks mogelijkheden om zich te verschonen en te wassen – en verbleef hij in een ondergrondse ruimte van twee meter bij een meter veertig waar hij alleen uitkwam om zijn behoefte te doen. Vaak dacht hij dat zijn laatste uur geslagen was (‘we gaan nu luchten, neem niks mee’), regelmatig zag hij het niet meer zitten, maar te langen leste werd hij – na betaling van 1 miljoen dollar losgeld – vrijgelaten. Hoe hij het heeft doorstaan? Voorzichtig contact leggen en verbeteren met zijn gijzelnemers. Zodat hij gaandeweg kleine dingen voor elkaar kreeg. Aquafresh tandpasta, die zijn gijzelnemers even later ook gingen gebruiken; boksen met de rebellenleider (‘ik had een blauw oog, maar hij ook’), uit zijn hok gehaald worden om een populaire Russische tv-serie te bekijken (‘twaalf afleveringen; toen na de negende weer eens het gerucht ging dat ik vrij zou komen, dacht ik: ‘Drie weken wachten kan ook nog wel..’). Zijn boodschap was: groeien door contact – met jezelf, je collega’s, je organisatie, je omgeving.

Right thing to do
Kort daarvoor interviewde dagvoorzitter Frank Visser Hans Dijkman, HR-directeur van Philips Benelux. Op de vraag waarom Philips al zo’n dertig jaar vasthoudt aan het WGP, antwoordde hij: ‘Omdat dit the right thing to do is. In die tijd hebben we zo’n 28.000 mensen een duwtje gegeven om meer succesvol te worden op de arbeidsmarkt, met een succes rate van 70 procent.’ Tijdens het eerste WGP Jaarcongres nodigde Hans Dijkman andere bedrijven en instellingen uit om dit voorbeeld te volgen. Nu vroeg hij de zaal hoeveel ook echt ‘iets WGP-achtigs’ hebben gedaan: dat bleken er drie te zijn. ‘Zullen we afspreken dat het er volgend jaar zes zijn, het dubbele?’